De socialistische beweging en de Eerste Wereldoorlog

Vandaag lijkt het voor iedereen vanzelfsprekend. In heel kapitalistisch Europa zijn de socialistische partijen staatsdragende partijen geworden. Ze leveren eerste ministers, eurocommissarissen en zelfs voorzitters van de Europese commissies. Vredesapostelen kan je ze moeilijk noemen. Vooraanstaande leden van de Belgische socialistische partijen hebben de NAVO geleid, socialistische regeringen nemen deel aan ongeveer alle oorlogen van de VS en de NAVO: de eerste oorlog tegen Irak, de oorlog in Joegoslavië, Libië, Afghanistan, Mali…

 

Daarmee zijn ze natuurlijk mijlenver verwijderd van hun marxistische roots en zelfs van hun eigen beginselverklaring. In België was dat het Charter van Quaregnon.[1] Pas op 8 juni 2013 nam de SP.A afscheid van Quaregnon, terwijl de Parti socialiste het charter als beginselverklaring behoudt. Maar al sinds 5 augustus 1914 is het charter niet meer dan een historisch document zonder enige praktische politieke betekenis. Want het charter eiste “de verdwijning van het kapitalistisch stelsel” en “zijn omvorming in een collectivistisch stelsel”. Ook verklaarde het charter plechtig “dat de socialisten aller landen solidair moeten zijn, want de ontvoogding der arbeiders is geen nationaal, maar een internationaal werk”. Met dit doel voor ogen hadden de toenmalige socialisten in 1889, dertien jaar na de opheffing van de Eerste Internationale (1876), een nieuwe internationale organisatie opgericht, de Socialistische Arbeidersinternationale, kortweg de Tweede Internationale genoemd. Emile Vandervelde, de leider van de Belgische Werkliedenpartij, zou er zelfs voorzitter van worden en Camille Huysmans, een andere bekende Belgische socialist, secretaris.[2]

 

Twintig kaar lang woedde binnen die Tweede Internationale een debat tussen een revolutionaire en een reformistische vleugel. De tactiek van de reformisten bestond erin de tegenstellingen onder te sneeuwen met revolutionaire frasen. Dat blijkt uit de manier waarop de reformisten hun houding argumenteerden: resoluties die de kool en de geit willen sparen en waarin Vandervelde een meester was, vertrokken altijd vanuit een linkse, principiële stellingname om uit te monden in een praktisch besluit dat de capitulatie wettigde. In 1914, bij het uitbreken van de oorlog, zou het gestaag groeiende verschil tussen woord en daad, de grootste socialistische partijen naar de kant van hun eigen burgerij duwen, tegen alle principeverklaringen in.

Source: www.marx.be

Een andere kijk op de eerste wereldoorlog

See on Scoop.itMijn gazet

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s