Wat doet het middenveld: indommelen of verstoren?

Vlaanderen kende altijd een sterk en breed middenveld. Maar het zag haar slagkracht de afgelopen decennia gedecimeerd. Nu dreigt er aanzienlijk gehakt te worden in de middelen die de sociaal-culturele organisaties de komende jaren kunnen inzetten. Een gesprek met Pascal Debruyne en Bart Van Bouchaute over de politieke rol van het middenveld in tijden van crisis en kaasschaaf. 

 

Eerst wat historiek. De ontzuiling die vanaf de jaren zestig werd ingezet, leidde tot een dubbele verschuiving in het toen nog verzuilde middenveld. Het inhoudelijke verhaal werd gestaag pragmatischer en minder ideologisch, en de dienstverlening ging centraal staan. Tegelijkertijd zorgde de democratisering van het onderwijs voor een ommekeer in de tijdgeest, een proces dat symbolisch uitmondde in ‘mei ‘68’. Die beweging vormde de basis voor ons huidige sociale model. 

 

De invloed van het middenveld kwam onder vuur te liggen in de neoliberale jaren tachtig en negentig, met Guy Verhofstadt en zijn Burgermanifesten als voornaamste kritikasters. De verzuiling vervaagde, al bleef het christelijk overwicht in onderwijs, welzijn en verenigingsleven intact. Het middenveld zag zich gedwongen haar positie en bestaansrecht steeds meer te verdedigen, een noodzaak waaruit onder meer De Verenigde Verenigingen ontstond. 

 

De doorbraak van het Vlaams Blok en de opeenvolgende Zwarte Zondagen in de jaren negentig en tweeduizend, gaven tijdelijk een nieuw elan aan het bedreigde middenveld. In een collectieve poging om de democratie te ‘heroveren’ deed de samenleving eens te meer beroep op de mobiliserende kracht van het middenveld. Een betere legitimering was nauwelijks denkbaar. Het middenveld moest nu de lijm worden die de samenleving terug bijeen zou houden. Sociale cohesie werd de leidraad voor het handelen. 

 

Source: www.dewereldmorgen.be

"Samenlevingsopbouw wil men vanuit het beleid meer en meer oriënteren als gids naar het CAW: van collectief werken met groepen naar individuele toeleiding naar de hulpverlening dus. Problemen zijn dan niet langer collectief en structureel, maar eerder van een individueel niveau en met wat therapie en aanpassing te verhelpen. De politieke en inhoudelijke rol van de bewegingen wordt hoogstens gedoogd.”

See on Scoop.itMijn gazet

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s