State of the left: De strijd voor het ware links

De herschikking van het partijpolitieke landschap in heel Europa blijft nog steeds aan snelheid winnen. Veel aandacht gaat daarbij naar de rechtse populistische politici zoals Marine Le Pen, Nigel Farage en Geert Wilders, waardoor de groei van radicaal-linkse partijen in Europa onderbelicht blijft.  

 

Podemos leidt nu in de peilingen in Spanje. De partij werd pas in januari van dit jaar opgericht, en ze trekt een overwegend jong en goed opgeleid publiek aan. De traditionele Spaanse Socialistische Arbeiderspartij (PSOE) verliest terrein bij de nieuwe generaties, ondanks twee jaar oppositie tegen een impopulaire regering die staat voor bezuinigingen (al hebben ze nu een nieuwe leider in Pedro Sánchez). De situatie is vergelijkbaar in Griekenland, waar het extreem-linkse Syriza onder leiding van Alex Tsiparis de verkiezingen in mei voor het Europees Parlement won. Zij willen vroegtijdige verkiezingen afdwingen, waarna het goed mogelijk is dat de partij de volgende Griekse regering zou leiden.

In Duitsland wordt verwacht dat de uiterst linkse Die Linke in Thüringen aan de macht zullen komen, de eerste keer dat ze een regering zullen leiden sinds de val van de Berlijnse Muur. De Nederlandse Partij van de Arbeid (PvdA) blijft gereduceerd tot een schamele 10 procent, terwijl ‘Groen Links’ steeds verder opschuift van hun sociaal liberale basis richting het ‘Pikettyisme’ met zijn linkse herverdelingsdiscours dat door het land waart. In het Verenigd Koninkrijk ziet Labour zich geconfronteerd met een bedreiging van haar traditioneel stevige Schotse pijler, nu de linkse beloften van de Scottish National Party deze historische banden breken. In de peilingen wint ook de Green Party naarmate ze zich op links terrein profileert, waarbij ze vooral voor jonge, goed opgeleide kiezers aantrekkelijk is.

Ook in Italië en Frankrijk zijn de botsingen tussen linkse partijen fel. Matteo Renzi’s ‘Jobs Act’ (Decreto Poletti) heeft boos protest uitgelokt bij de vakbonden en bij delen van zijn eigen partij. Maar bij het passeren van de eerste horde behoudt hij de wind in de zeilen. Zijn strategie is duidelijk: hij houdt vol dat zijn radicale vernieuwingen de ware linkse politiek vormen. Manuel Valls volgt een vergelijkbaar pad, waarbij hij verklaart dat ‘we voorbij het naar het verleden kijkende links moeten’.

Uiteindelijk is een grondig akkoord nodig over een duurzame en inclusieve strategie voor groei, met maatregelen voor zowel de aanbod- als de vraagzijde, om deze politieke verdeeldheid te doorbreken. Het Gabriel-Macron initiatief voor hervormingen en investeringen toont aan dat er veel werk is op het vlak van plannen, methodes en allianties voor een herschikking van de Europese politiek. Daarvoor zijn centrum-linkse allianties en initiatieven op Europees niveau van vitaal belang. Dat manifesteert zich vooral in het geringe animo in Berlijn voor een versoepeling van het begrotingsbeleid, zelfs binnen de gelederen van de SPD.

Source: www.sampol.be

See on Scoop.itBelgische politiek en staatshervorming

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s