Neem weer de tijd! De 30-urenweek

Opnieuw meester worden van je tijd 

‘Beeld je eens in hoe je leven en dat van je gezin eruit zouden zien als een 30-urige werkweek het nieuwe voltijds zou zijn.’ Eva Brumagne, de directeur van vrouwenbeweging Femma, zet haar ploeg enthousiast op dat spoor: dertig uur betaald werken als de nieuwe norm voor voltijds. Bij Eva proef je het enthousiasme om er echt voor te gaan, om de epidemie van het overwerk en de overbezette agenda’s achter ons te laten, om mensen met tijdshonger terug meester te laten zijn van hun tijd, hun gezondheid, hun relaties, hun leven. 

Zij is niet de eerste die met zo’n droom vooruitkijkt. Bijna een eeuw geleden, in 1930, deed de grote econoom John Maynard Keynes de voorspelling dat we in 2030 door de vooruitgang nog maar drie uur per dag zouden werken. Daaraan koppelde hij de grootste uitdaging voor die verre toekomst: wat te doen met al die vrijgekomen tijd? ‘We zijn er te lang op getraind inspanningen te leveren, we hebben niet geleerd te genieten’, schreef hij. ‘Eer aan wie ons kan leren de dag te plukken, eer aan de verrukkelijke mensen die in staat zijn direct plezier te vinden in de dingen, en aan de lelies in het veld die niet werken of spinnen.’ 

Keynes was niet gek. In zijn tijd was de werkweek snel aan het krimpen en leek zijn voorspelling allesbehalve utopisch. In de VS wist de National Association of Manufacturers in 1930 maar op het nippertje te verhinderen dat de Senaat de 30-urenweek stemde. De Amerikaanse vakbondsfederatie Industrial Workers of the World (IWW) pleitte in 1931 voor een 4-urige werkdag. Keynes trok slechts de lijn richting korter werken door naar de toekomst. Ook de filosoof Bertrand Russell voegde zich in die jaren in het rijtje van de grote denkers die op een 4-urige werkdag rekenden: ‘Er zal geluk en levensvreugde zijn,’ schreef hij, ‘in plaats van overspannen zenuwen, vermoeidheid en buikpijn.’

‘Als het aan het beleid en de werkgevers ligt, gaan we alleen nog maar langer en harder werken’

Zeventig jaar later, in het begin van deze 21ste eeuw, waren landen als België, Frankrijk en Nederland al vier tot vijf keer zo rijk als in 1930, maar niet vrije tijd of het ‘pluk de dag’ zijn onze grootste uitdagingen, maar stress en onzekerheid. En als het aan het beleid en de werkgevers ligt, gaan we alleen nog maar langer en harder werken. We zouden geen keuze hebben: anders verliezen we de ‘concurrentieslag’ met China en India, kunnen we ‘de vergrijzing niet betalen’ of kampen we straks met ‘acute arbeidskrachttekorten’. 

Het is een van de grote paradoxen van onze tijd: de mogelijkheden van de hightech samenleving lijken haast onbeperkt en toch worden we meer dan ooit geplaagd door die ‘overspannen zenuwen, vermoeidheid en buikpijn’. Minder werken is de vergeten droom van de 20ste eeuw. Of toch niet? 

Source: solidair.org

’t Veelurenwerk rooft menig zwoeger 

Den arbeid weg, dus ook het brood. 

’t Veelurenwerk, thans meer dan vroeger, 

Baart ziektepijn en vroege dood. 

’t Lang werken doet de lonen dalen; 

Beult af het lijf, verlamt den geest. 

En doet in menig opzicht vallen 

Het zwoegend volk beneden ’t beest! 

See on Scoop.itMijn gazet

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s