De aanval van de Belgische regering op het stakingsrecht

De rechtse coalitieregering Michel -De Wever die in oktober 2014 het levenslicht zag, is vast van plan het stakingsrecht te beperken.[1] Hoewel in het regeerakkoord uitsluitend de publieke sector wordt geviseerd door het opleggen van een gegarandeerde dienstverlening, kondigden de regeringspartijen onmiddellijk nadien aan dat ze het stakingsrecht nog op andere manieren willen afbouwen. Concreet gaat het dan om het garanderen van het ‘recht op werken’, het in twijfel trekken van ‘politieke stakingen’ en het tussenkomen van de minister van Veiligheid en Binnenlandse Zaken. 

     Wat betekent het stakingsrecht anno 2015 in België? Welke gevaren komen op ons af? Hoe moeten we deze aanvallen begrijpen? Hoe kunnen we ze kaderen in een Europese en internationale context? En welke troeven hebben de progressieve beweging en de vakbonden om deze aanvallen te counteren? 

 

Met het regeerakkoord van oktober 2014 en de daaropvolgende politieke discussies komt een wettelijke regeling van het stakingsrecht voor de eerste keer gevaarlijk dichtbij. 

De (nabije) toekomst zal uitwijzen of de regering in haar opzet zal slagen. In ieder geval is het alle hens aan dek. 

De tegenreactie moet syndicaal, ideologisch en juridisch zijn. 

De tegenreactie moet er ook andere groepen bij betrekken, aangezien het stakingsrecht een onderdeel is van de democratische rechten. In het kielzog van de werkgevers wil de regering haar neoliberale agenda doordrukken en alle ‘verzetshaarden’ daartegen uit de weg ruimen. De afbraak van het stakingsrecht gaat onvermijdelijk hand in hand met de afbraak van het geheel aan sociale en democratische rechten. 

Het gaat om een cruciale uitdaging. 

Het gaat om het voorkomen van een terugkeer naar de 19e eeuw. Toen bestonden er geen stakingsposten en werd de vrijheid van arbeid strafrechtelijk afgedwongen. 

Om het stakingsrecht te beschermen en uit te breiden, is een stevige beweging nodig, die vertrekt vanuit de vakbonden. Deze beweging kan zich optrekken aan de juridische overwinningen die de laatste jaren werden geboekt. 

En vooral aan de sterkte van de beweging zelf. 

Zo verklaarde Ducarme, de fractieleider van de MR, naar aanleiding van zijn voorstel over het recht op werken: “In februari zal mijn voorstel over het recht tot toegang tot het werk op stakingsdagen de spanning al doen stijgen. Sommigen ervaren het als een provocatie. U kan zich wel inbeelden dat als men meteen ook teksten indient over de rechtspersoonlijkheid, sommigen dat zullen gelijkstellen met een oorlogsverklaring.”] Hij is dan ook van mening dat het debat over de rechtspersoonlijkheid pas dient gevoerd te worden “in een gunstiger sociaal klimaat dan vandaag. Het is nu echt niet het moment.” Niet toevallig had Zuhal Demir van de N-VA zich al in oktober 2014 in dezelfde zin uitgesproken. 

Alle democraten hebben er belang bij dat dat ‘moment’ er niet komt, noch voor een debat over de rechtspersoonlijkheid van de vakbonden noch voor een debat over de beperking van het stakingsrecht.

Source: www.marx.be

See on Scoop.itDe vakbond is nodig. Vandaag meer dan ooit!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s