Waarom ik mijn geloof in een ander Europa aan het verliezen ben

Jarenlang geloofde ik dat er een ander Europa mogelijk is: een unie met meer solidariteit en democratie. Maar deze zomer ben ik gaan twijfelen. De vraag is nu: hoe lang nog? Hoe lang kan een muntunie blijven bestaan als ze gebaseerd is op dwang en chantage? 

 

Deze zomer is er iets geknakt in Europa. Er is iets fundamenteels kapotgegaan. Het was een oude droom, een visioen van mensen die geloofden dat een ander Europa mogelijk was. Het was een droom van mensen die niets konden met termen als ‘eurofiel’ of ‘euroscepticus’ – het ging hen niet om meer of minder Europa, maar om een ander Europa. Zij geloofden in een unie met meer solidariteit en democratie. 

 

Deze droom is in rook opgegaan. En ik vrees dat het herstel decennia zal duren, als het er al ooit van komt. Wie tegenwoordig links wil zijn, of sociaal, of progressief, of hoe je het ook wil noemen, moet zich wel tegen dit Brussel, deze Eurogroep en deze euro keren. Niet omdat een ander Europa per definitie onmogelijk is, maar omdat die droom verder weg is dan ooit. 

 

‘De waarden waarop de Unie berust, zijn eerbied voor de menselijke waardigheid, vrijheid, democratie, gelijkheid, de rechtsstaat en eerbiediging van de mensenrechten,’ zo lezen we op de eerste pagina van het Verdrag van Lissabon, of zeg gerust: de Europese Grondwet. 

 

Al deze waarden zijn deze zomer geschonden, met de democratie voorop. 

 

Het Griekse volk stemde tegen een bezuinigingspakket dat het land nog verder aan de afgrond zou brengen, om vervolgens een nog zwaarder pakket te moeten slikken. De wijze waarop het land op haar knieën werd gedwongen, riekte naar chantage. De banken moesten hun deuren sluiten omdat de ‘onafhankelijke’ Europese Centrale Bank de geldkraan dichtdraaide – en dat terwijl ‘het bevorderen van een goede werking van het betalingsverkeer’ haar wettelijke plicht In dit artikel uit de Financial Times wordt helder uitgelegd waarom de ECB waarschijnlijk illegaal handelde.is (zie artikel 127 van het Verdrag van de Europese Unie). Natuurlijk, de ECB mag alleen lenen aan banken die solvabel zijn. Maar dat waren de Griekse banken ook volgens de onderzoeken van… de ECB.

Terwijl de geldtoevoer opdroogde, deed de Griekse minister van Financiën Yanis Varoufakis iets wat iedere verantwoordelijke politicus zou doen Philippe Legrain legt in dit stuk in The Guardian uit waarom Varoufakis het juiste deed.in zo’n situatie, namelijk: werken aan een Plan B, in dit geval de invoering van een parallelle munt. Het was uiteindelijk aan de Griekse premier Alexis Tsipras om de onmogelijke beslissing te nemen: de sprong het diepe in, of overgave. Hij koos het laatste. 

 

‘There is no alternative,’ zei Margaret Thatcher eens, de premier van het Verenigd Koninkrijk. Zij stond aan het hoofd van een conservatieve partij, maar inmiddels is dit ook de slogan geworden van menig sociaaldemocraat, christendemocraat en liberaal. Zo heeft Jeroen Dijsselbloem, de voorzitter van de Eurogroep, het steeds over ‘het eerlijke verhaal’: er is geen andere mogelijkheid, een ander Europa bestaat niet. ‘Verkiezingen kunnen niets veranderen,’ zei de Duitse minister van Financiën Wolfgang Schäuble zelfs.

De vernedering van Griekenland is dan ook een waarschuwing voor kiezers in Ierland, Spanje en Portugal, waar in de komende maanden verkiezingen zijn. Er is geen alternatief, zo luidt de boodschap, en als jullie toch in opstand komen, dan wacht jullie hetzelfde lot als Griekenland. Dan slopen we jullie banken en dan knijpen we jullie economie net zolang af tot jullie met gebogen hoofd terugkomen naar Brussel. 

 

‘De sfeer lijkt een beetje op de tijd na 1968,’ zei Het interview met Donald Tusk vind je hier (in de Financial Times).Donald Tusk, de president van de Europese Raad, nadat Griekenland zich had overgegeven. ‘Ik voel misschien geen revolutionaire stemming, maar wel iets van wijdverbreid ongeduld.’ In het revolutiejaar 1968 kalkten Parijse studenten nog hun motto op de muren: ‘Wees realistisch, eis het onmogelijke.’ Dit is precies waar Tusk voor vreest: kiezers die geloven dat het anders kan, die denken dat de Europese trein van richting kan veranderen, kan stoppen, kan ontsporen. De vertaling van ‘Podemos,’ de Spaanse protestpartij, luidt niet toevallig: ‘Wij kunnen.’ 

 

Tusk: ‘Ik ben echt bang voor deze ideologische of politieke besmetting.’

Sourced through Scoop.it from: decorrespondent.nl

"Hoe lang kan een muntunie blijven bestaan als ze gebaseerd is op dwang en chantage, als ze tweespalt zaait, xenofoben en neonazi’s de wind in de rug geeft en al helemaal niet kan leveren waar het ooit om begonnen is: economische voorspoed?"

See on Scoop.itMijn gazet

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s