‘Wie zijn de winnaars en de verliezers in het debat over werkbaar werk?’

‘Het debat over werkbaar werken is verraderlijk’, schrijft Christophe Vanroelen van Tripalium. ‘Als we niet oppassen gaat de werkbaarheid dus vooral vooruit bij diegenen die al een goede arbeidskwaliteit hebben.’ 

 

Over de pensioenhervorming is het laatste woord nog niet gezegd, al joeg de regering de verhoging van de pensioenleeftijd spoorslags door het parlement. Toch zijn voor- en tegenstanders van de pensioenhervorming het erover eens dat werkbaar werk de noodzakelijke voorwaarde is voor langer werken. Maar net als bij het eindeloopbaandebat is ook hier waakzaamheid geboden. 

 

Voor de zomervakantie lanceerden verschillende regeringspartijen hun werkbaarheidsplannen. Volgens die plannen moeten we “het nieuwe werken omarmen”. Ook werkgevers en consultants mengden zich in het debat, met voorstellen om werken en ondernemen (weer) plezierig te maken! Maar welke lading dekt de vlag van het nieuwe werken eigenlijk? Wanneer het concreter wordt, duikt al snel een vast lijstje van kenmerken op: flexibiliteit in termen van tijd en locatie, strikte richtlijnen vervangen door bredere taakafspraken en grotere autonomie voor de werknemers, minder hiërarchische relaties en meer inspraak los van de logge structuur van de vakbond. Als dat het nieuwe werken is, wie kan daar dan tegen zijn? Toch is het werkbaarheidsdebat verraderlijk. 

 

Eenvoudig voorgesteld bestaan er twee modellen van innovatieve arbeidsorganisatie. Enerzijds is er het model van de “flexibele specialisatie”. Dit model gaat het verst in het vernieuwen van de werkmethoden: teamwerk, plaats- en tijdsonafhankelijk werken, meer autonomie, inspraak en interessantere arbeidstaken. Het impliceert dat de organisatie zelf fundamenteel verandert en dat taken die vroeger waren voorbehouden voor managers en stafleden nu door alle werknemers kunnen worden uitgevoerd volgens echte democratische verhoudingen.

 

Anderzijds is er het “lean model”. Ook hier vinden we teamwerk, gevarieerdere arbeidstaken, overleg en flexibiliteit op het vlak van werkuren en contracten. Het lean model werd in de eerste plaats toegepast om goedkoper te kunnen produceren in de huidige competitieve globale economie. Werkbaarheid is hier geen garantie, integendeel. In veel gevallen verhoogt de flexibiliteit het arbeidsritme en dus ook de werkdruk.

Sourced through Scoop.it from: www.knack.be

See on Scoop.itDe vakbond is nodig. Vandaag meer dan ooit!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s