‘O barbaren! Denkt wat gij doet’

Zonder stakingen kende dit land geen welvaartsstaat. Maar valt er vandaag nog wel iets op te bouwen met afbreken? ‘Meer dan de index of de pensioenleeftijd is voor de vakbond de eigen ruggengraat de inzet’, zegt Luc Huyse. ‘Thatcher heeft die gebroken, in België bleven we daarvan gespaard.’ 

 

Dat het een ‘politieke staking’ was, foeterde premier Gaston Eyskens (CVP) toen het ACOD op 20 december 1960 zware syndicale actie tegen de op stapel staande Eenheidswet aankondigde. Dat de socialisten, met financiële hulp van de Russen – er woedde een Koude Oorlog –, de economie kapot zouden staken. Tussen 19 december en 22 januari zou een half miljoen betogers de straat op trekken, vijf miljoen werknemers legden het werk neer, er vielen vier doden. 

Maar Eyskens hield voet bij stuk en de laatste stakingspost was nog maar opgebroken of de Eenheidswet ‘voor de economische expansie, de sociale vooruitgang en het financieel herstel’ werd een feit. 

 

Gewapende arm 

Kreeg de staking die wet niet van de tafel, ze versnelde wel het federaliseringsproces van het land. Het FGTB van André Renard werd de motor achter de Waalse eis voor economische autonomie.

Het ACV, zo wisten alle CVP-premiers na Eyskens, was makkelijker te bewegen om de voeten onder de tafel te schuiven. Dat deed ACV-vakbondsleider Jef Houthuys tussen 1982 en 1987 dan ook geregeld met premier Wilfried Martens en andere christendemocratischepowers that were in Poupehan. Het verzwakte het ABVV dat met nationale stakingen storm liep tegen het herstelplan van Martens, met als orgelpunt de devaluatie van de Belgische frank in 1982. 

Die twee snelheden in het syndicalisme – meer overleg in Vlaanderen, meer strijd in Wallonië – is precies waar Bart De Wever vandaag op hoopt als hij het FGTB brandmerkt als ‘de gewapende arm van de PS’. Er spreekt de hoop uit dat het ACV zich opnieuw tot het staatsmanschap zal laten verleiden dat het altijd al met de CVP heeft gedeeld. 

Maar de politieke context vandaag is anders. Van Houthuys tot Luc Cortebeeck wisten ACV-leiders zich altijd verzekerd van een CVP in de cockpit. Vandaag mogen Marc Leemans en Wouter Beke de koppen nog bij elkaar steken, de hendels liggen meer bij MR en vooral N-VA dan bij CD&V. Of waarom Leemans, die het regeerakkoord van Michel I ‘sociale horror’ noemde, tot op heden nog altijd niet met de ogen heeft geknipperd.

Sourced through Scoop.it from: www.standaard.be

See on Scoop.itDe vakbond is nodig. Vandaag meer dan ooit!

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s