Sanders toont aan dat socialisten niet beschaamd hoeven te zijn over de eigen waarden

Bernie Sanders heeft in New Hampshire zijn eerste Democratische voorverkiezingszege beet in de race voor het Amerikaanse presidentschap. Dat is geen grote verrassing. Dat een zege in New Hampshire Sanders kan lanceren naar een volwaardig duel met topfavoriet Hillary Clinton, is dat wel. 

Een jaar of wat geleden ging een grote meerderheid van de politieke analisten ervan uit dat het een strijd van twee dynastieën zou worden. Bush vs. Clinton, met ditmaal Jeb en Hillary in het strijdperk. Die vanzelfsprekendheid is, zoals zovele politieke voorspellingen, voorbarig gebleken. De schim Jeb Bush bereikte een pijnlijk dieptepunt toen hij onlangs supporters op een bijeenkomst moest aansporen om te applaudisseren voor zijn ordewoorden. 

Hillary Clinton is nog lang niet verslagen. Met haar ervaring, netwerk en geld blijft ze een favoriet, maar veel minder uitgesproken dan iemand kon vermoeden. Al acht jaar (en eigenlijk veel langer) is Clinton voorbestemd om de eerste vrouwelijke Amerikaanse president te worden. Eerst ging een jonge, zwarte outsider in haar weg staan. Nu krijgt ze het te verduren van een blanke oudere man, die als socialist geboekstaafd staat. Ook die had ze niet zien komen. 

 

Het probleem voor Clinton is dat ze weinig kan inbrengen tegen het sterkste argument van Sanders: dat hij Clinton niet is. Voor jonge kiezers biedt Sanders een voldragen ander geluid dan het partijpolitieke gestook dat hen zo afstoot aan ‘Washington’. Maar Sanders raakt vooral een snaar bij de zeer grote groep Amerikanen die zijn plek in de middenklasse kwijt is of dreigt te verliezen. Sanders erkent niet alleen de groeiende ongelijkheid, hij heeft ook een geloofwaardig voornemen om er wat aan te doen. 

Die ‘Bernie-factor’ geeft deze 74-jarige linkse, blanke joodse beroepspoliticus een potentieel bij kiezers van alle geslachten en etnieën. Een stotterend antwoord van Clinton op de vraag of ze het normaal vindt om drie keer 605.000 euro te vangen voor een speech bij Goldman Sachs heeft dan een even grote emotionele impact als een tv-campagne van miljoenen dollars. 

Naar Europese normen is Sanders een redelijk conventionele socialist. Hij wil een Europese welvaartsstaat uitbouwen, naar Scandinavisch model. Wie dat ‘communisme’ noemt, is te kwader trouw. Voor Europees links vallen er dan ook niet zo veel lessen te trekken uit de plotse aantrekkingskracht van ‘The Bern’. Behalve misschien dat ook socialisten niet beschaamd hoeven te zijn over de eigen waarden, ook al heeft iemand ooit gezegd dat ze ‘niet tot de grondstroom’ behoren. 

Sourced through Scoop.it from: www.demorgen.be

See on Scoop.itMijn gazet

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s