FUCK TINA

Neen, dat is niet de titel van een of ander seksistisch programma of een pornofilm. TINA staat voor “There Is No Alternative”. Het credo van Margaret Tatcher om mensen ondergeschikt te maken aan het geld. Het resultaat is een sociale woestijn, uitzichtloosheid, grote ongelijkheid, nulurenjobs, tienerzwangerschappen, onveiligheid, peperduur en gebrekkig openbaar vervoer, onbetaalbaar hoger onderwijs, en noem maar op… In Groot-Brittannië werd de welvaartsstaat vernietigd en vervangen door een ieder-voor-zich hel op aarde, waar armen losers zijn en daar alleen maar zelf verantwoordelijk voor zijn.

FuckTina

 

Onze regeringen vertellen nu hetzelfde: er is geen alternatief. Alleen, de vakbonden en het middenveld liggen nog dwars. Hoe lang nog? Minimumdienstverlening, rechtspersoonlijkheid voor vakbonden, stakingsregels en ander vakbondsbashen zijn schering en inslag.

Tatcher brak in de jaren tachtig de vakbonden: de bron van alle kwaad, een obstakel voor de individuele vrijheden, dwarsliggers tegen nieuwe flexibele regels en stoorzenders op de arbeidsmarkt. Vrijhandel en ondernemen waren haar godsdienst. Net zoals die van de regeringen en het patronaat vandaag.

Op 25 mei 2014 trokken de Belgen naar de stembus. In Vlaanderen was euforie alom: het Vlaams Belang was zo goed als van de kaart geveegd. Het zwarte monster was verslagen.

Was dat zo?

In het land van “Liberté, Égalité, Fraternité” werd het Front National de grootste, in Vlaanderen liep de extreemrechtse kiezer naar het N-VA. Het zwart monster rond sloop rond in heel Europa. Enkele dagen terug was er nog de wankele evenwichtsoefening in de Oostenrijkse presidentsverkiezingen. Is die uitslag een reden om te juichen? Ik denk het niet.

Michel I legde op 11 oktober 2014 de eed af in handen van Filip. Een goeie maand later, in november, was er de eerste actiedag tegen het beleid. Er volgenden er nog vele en nog vele zullen volgen.

Trees Heirbaut en Jef Maes namen stand-upcomedian Nigel Williams mee naar zijn geboortestad Bristol in het Verenigd Koninkrijk. Nigel Williams leidde hen rond. Het resultaat is een documentaire en een klein, zeer lezenswaardig boekje. Geen politiek pamflet, wel een signaal. Althans, dat beweren ze zelf.

In zijn verhaal trekt Nigel Williams voortdurend parallellen met ons land.

Onder het mom van individuele vrijheid – wie kent er nu niemand die na z’n 65 wil doorwerken? – werd de pensioenleeftijd opgetrokken. Nadien werden de pensioenen verlaagd, zodat iedereen wel moest doorwerken. Zijn pa ging tot z’n 79ste olieputten reinigen. Niet voor z’n plezier, wel om de eindjes aan elkaar te knopen.

Troosteloze arbeiderswijken, zonder jobs, zonder culturele voorzieningen – gesloten openbare bibliotheken – zodat men zich niet kan ontplooien. Informele, illegale economische circuits verhalen van drugs en alcohol. Bezoekers zijn er niet gewenst: pottenkijkers kunnen een mep verwachten. Waar hebben we het nog gehoord dat cameraploegen verjaagd werden uit de buurt?

In Bristol wordt de binnenstad wel vernieuwd. Alleen: de huren zijn te hoog voor locals. Ze hebben er niets te zoeken. Met wijkcontracten worden sommige buurten in het Brussels hoofdstedelijk gewest ook aangepakt. Dank zij de lokale versnippering gebeurt dit niet gecentraliseerd: armere locals worden op die manier (nog) niet uit hele stadsdelen geweerd.

En dan is er het verhaal FC United of Manchester, een nieuwe voetbalclub, opgericht nadat een Amerikaanse multimiljonair Manchester United in 2005 de club overnam. De initiatiefnemers willen voetbal als sociaal gebeuren: “making friends no millionaires”.

Helemaal iets anders dan datgene wat we binnenkort mogen verwachten met het EK voetbal:

een stelletje multimiljonairs met vedettenstatus die een sport maken belastingen ontduiken (ik houd niet van het verbloemende ontwijken) en verkeersovertredingen maken met peperdure wagens. Of ze zelf voetbal zullen spelen tijdens het EK is nog een andere vraag: Wilmots is nu al bezig een B-ploeg uit zijn hoed aan het toveren.

Vandaag organiseren vakbonden nationale betogingen en stakingen als verzet tegen de besparingsmaatregelen van de regering. Ze vechten voor het behoud van sociale verworvenheden zoals de 38-urenweek en de pensioenen. De voorbije jaren zijn al heel wat voorzieningen verkregen via sociale strijd gesneuveld op het altaar van ‘de vrije markt’. Hoe ver kan men gaan?

Nulurencontracten, de woningcrisis, de werkloosheid, een kinderarmoede van 25 procent, de gigantische kloof tussen arm en rijk… Het is de realiteit aan de andere kant van het Kanaal.

Het zijn allemaal gevolgen van politieke keuzes. TINA is geen natuurwet: het is een ideologische keuze.

Gouden Palm-winnaar Ken Loach formuleerde het in zijn bedankingspeech in Cannes als volgt: “De wereld waarin we leven, staat op een gevaarlijk punt. We zijn in de greep van een project van extreme besparingen, dat gedreven wordt door neoliberale ideeën. Dat heeft ons tot op de rand van een catastrofe gebracht. Dat heeft geleid tot miljoenen mensen in ontbering en tot nog veel meer miljoenen mensen die lijden, van Griekenland in het oosten tot Spanje en Portugal in het westen. En dat heeft ons een minuscule groep opgeleverd met groteske rijkdom.”

En mainstreammedia, opiniemakers, patroons en politici doen het ons slikken. “De propaganda van de neoliberalen, dat is als stront tegen de muur smijten: er blijft altijd wel iets hangen”, zo zegt Nigel Williams in de film, “Wat er gebeurd is in Groot-Brittannië, zal ook hier gebeuren als we niet in actie schieten.”

 

FUCK TINA! · Opgetekend door Trees Heirbaut, gefilmd door Jef Maes – Nigel Williams, EPO/Berchem, 2016

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s